Thankful at the End of 2022

Yvonne releasing an animal back into the forest

We have a lot to be thankful for at the end of this year. We had many interns and volunteers turn up to help with our work. Frances entered data for all our Paramaribo rescues of the past five years while immediately mapping them. Wianda entered data from many, many years of feeding our temporary stay animals. Loren worked hard to keep a starving giant anteater pup alive and put her vet skills to work for us. Roberto provided expert advice from a distance with many of our critical rescues. Sean and Gini and a crew of Indigenous assistants helped maintain the educational trail and other parts of our rehabilitation center.

Karen and her volunteers helping to keep our driveway passable

Karen and her team of volunteers came more than once to help us maintain the driveway to the center. Shovel sand into the enclosures to compensate for the heavy rainfall that caused more water to stand longer in new places. Ingrid came with her Batik group and her teacher Sri to finish our educational mural. Irenka and Mailo helped save an animal from the illegal wildlife trade. Dominiek came with his students to inventory the trees in our sacred little forest to improve the educational story. Volunteers came to help finish the enclosures for the animals to start getting used to the forest.

Visitors witness a release and are educated on the biology of sloths

Our Rehabilitation Center Team, in the meantime, ensured the continuous care of all our animals – permanently living in the trees, semi-permanently on their way to freedom, and those just passing through.

Yvonne taking care of one of the baby sloths

Our city team worked tirelessly to rescue animals in the city from uncomfortable situations in houses, under roofs, tied by malicious people to a fence, and shot by hunters or gunmen without a conscience.

The vets we work with, either online or locally, gave it their best to try to save animals in critical condition, burned, shot, or otherwise debilitated due to the situation they came from.

Vet volunteer Loren with our vet Astrid tending to a patient

We gave interviews and presentations and produced educational materials to help raise awareness of how humans are the greatest threat to wildlife, whether directly through hunting, trafficking, other human-wildlife encounters or indirectly due to climate change.

Start screen of our educational series

We celebrated our volunteers during our volunteer event at which two sloth awards were handed out to Natascha Wong A Ton, for having provided more than a decade long financial advise. And to Sharen-Vess Schaap, the once youngest volunteer, and now the volunteer that has supported us for almost 14 years.

Volunteers at the event to celebrate the sloth awardees

Thanks to the financial support of many donors, visitors, and our partner Welttierschutzgesellschaft, all this was made possible for us in 2022. The almost 130 rescues, the rehabilitation of the animals that needed it, the releases. Our educational tours, awareness, and advocacy.

Resting on her surrogate mother, Sheep is taking in the world

We are immensely grateful for the support of our volunteers, donors, visitors, by-standers and our partner. We wish you all a fantastic 2023! We hope to welcome you to our center one day.

How are baby sloths born?

Sheep just started to drink

Have you ever wondered how a baby sloth is born? Although I know that baby sloths are born in trees. I just realized on the 27th of September that it is a risky business! On the 27th of September, we received a call that a baby sloth had been found on the ground in someone’s backyard. So we drove over, equipped with our Bluetooth speaker. We thought the mother could not be far and wanted to amplify the baby’s cries to lure the mother to her baby.

However, when we arrived, we learned the baby had fallen off its mother the day before. Crying for its mother. And discovered by the man because of that. He did not dare leave it because he had cats. But by now, almost 24 hours later, the poor little two-fingered baby sloth had weakened so severely it could not call anymore. We realized this was an accident that happened during or shortly after the birth. The membranes were not completely removed, so the baby may have fallen while the mother had been licking it to remove the membrane. We looked and looked, but no adult sloth was near. We left with the baby because we could not reunite it with its mother. The man who had called us told us he regularly saw these two-fingered sloths and estimated there were five in the trees in his backyard.

We were on our way back for almost 10 minutes when he called us again. He had found the mother in the tree. We turned around, and yes, indeed. There was an adult two-fingered sloth in the tree near where he had found the baby. We tried to get its attention, but no response. Two-fingered sloths sleep during the day. After trying to get it to move for 15 minutes, we gave up. Maybe it was an aunt or the father. It was, in any case, not interested in us humans.

We asked the man before we left if he wanted to give the baby a name. He told us that his son had given it the name: Sheep. He called all animals sheep, because his father kept sheep in the backyard. Interestingly, two-fingered sloths are called in our local language skapuloiri, which means “sheep sloth.” Sheep is now almost two months old; after the first week of intensive care, we felt Sheep’s condition stabilizing. Now, Sheep is already starting to eat leaves and has become more aware of his surroundings.

Cleo traumatized by loosing her mother

Not long after we received Sheep, two more baby sloths were reported to us. In this case, two baby three-fingered sloths. As our animal caretaker has been on a long holiday since the end of September, the care for the babies fell on me. And although tiring, it reminded me why I am doing what we do. To give these baby animals a second chance to live a whole life.

Thanks to your support, we can give Sheep, Mailo, and Cleo a chance to have their own babies in the future.

KWAKWA'S EN DOKSI'S

Aangezien ik niet een echte boiti sma*ben, en ook geen liefhebber van doksenvlees, dat komt waarschijnlijk omdat ik met Donald Duck ben opgegroeid (en ik nu ook vegetariër ben), zijn de bordjes langs de kant van de weg waarop levende have wordt aangeboden voor mij niet altijd te begrijpen. Zo kijk ik altijd met enige vraagtekens in mijn hoofd naar de bordjes waarop kwakwa's, doksi's en doksa's worden aangeboden. Een goede vriend hielp mij enigszins op weg door mij te vertellen dat doksi en doksa de aanduidingen zijn van vrouwtjes- en mannetjeseenden. Maar wat nou een kwakwa is kon hij mij ook niet vertellen. Dus was ik te rade gegaan bij mijn toenmalige assistent Chantal, een echt plattelandskind, een echt plattelandskind, die is opgegroeid tussen de kwakwa's.

In Suriname komen 11 eendensoorten voor in het wild, en een van deze eenden, de tamme versie ervan, wordt ook gekweekt en staat bekend als de doksi. De kwakwaechter, is een soort die is geïmporteerd en is ook wel bekend als de pekingeend, een mooie witte eend en echt gedomesticeerd dier. De eendachtigen vormen een familie van zwemvogels. De muskuseend, beter bij ons bekend als doksi, vormt als enige het geslacht van de Cairina, en heeft als soortnaam Cairina moschata. De tamme muskuseenden zijn geliefd, omdat zij zo tam zijn en een grote broedlust hebben.

De wilde muskuseend, echter, heeft het niet zo makkelijk. Deze typisch Zuid-Amerikaanse vogel heeft steeds minder ruimte over in het wild en is ook zwaar bejaagd. In Suriname wordt deze wilde eend nog maar zelden gezien. Een ander probleem waarmee de wilde doksi, ook wel bus’doksite kampen heeft, is dat door de kruising met tamme doksi's de populatie van de wilde doksi's in de landen om ons heen ook achteruitgaat. Toch is er nog geen reden tot bezorgdheid, volgens de internationale standaarden, over een achteruitgang van deze dieren in het wild.

De doksi is een grote vogel, een watervogel en heeft een typische rode wrattenvlek rond de ogen. De wilde muskuseend heeft dit in veel mindere mate. Verder heeft het vrij grote dier korte poten met grote zwemvoeten. De doksade woerd of mannetjeseend, is veel groter dan de doksi, soms wel tot tweemaal zo groot als het vrouwtje. De doksi kan ook veel beter vliegen dan de doksa. De kwakwa wordt nog groter dan de doksi of doksa en wordt voornamelijk gehouden voor zowel de eieren als het vlees, en is natuurlijk het dier dat heeft model gestaan voor mijn jeugdheld Donald Duck.

U heeft de doksi's natuurlijk ook gezien langs de kant van de weg, met soms wel 15 dieren in de ziedende zon, opeengepakt in een kooi, zonder water of voer. Een mensonterende toestand en voor de dieren een kwelling. Als vegetariër is het mij enigszins vreemd om te zien hoe mensen omgaan met hun (nog levende) voedsel. Is het uiteindelijk niet logischer om dat wat je gaat eten met de uiterste zorg te behandelen? Ik hoop dat de kwakwa, doksi en doksa houders zich aangespoord voelen hun waar beter te behandelen en die niet langer uren in de zon zullen laten staan, hutjemutje en zonder water. Dank u!

* boiti sma = Sranan woord voor iemand die op het platteland woont

A Mother’s Day Miracle in French Guiana

A beautiful Mother’s day story to show how important the bond is between a mother sloth and her baby.

When Laure from French Guiana reached out to us about an abandoned baby sloth in a forest near her home, we knew we needed to spring into action. Read how we helped Laure reunite a scared, baby sloth with his mother in the forest of Javouhey. 

Laure walked outside just a few meters before she noticed a small baby sloth

After living on the outskirts of a forest in Javouhey, French Guiana for six months, Laure has grown accustomed to hearing the chirps and howls and all of the other sounds that come from the wilderness. But when she heard the small cries of a baby creature from inside of her home, Laure knew something wasn’t quite right—and decided to take a look. 

Laure walked outside just a few meters before she noticed a small baby sloth sitting on the ground, screaming out sad, scared cries. She looked up into the canopy and noticed a large, female sloth—the baby’s mother—but the mother wasn’t alone. She was fighting with another sloth high in the tree-tops while her baby cried out for her on the ground. With predators lurking everywhere in the forest, Laure was too scared to leave the little baby behind. 

“I stayed for one or two hours because I was so afraid that an animal would come and eat the baby. I left the forest briefly, but after a while I returned, hopeful that the mother had taken her baby with her. When I returned, the little baby was still crying on the ground while the mom had climbed even higher than before—and a tayra had even arrived on the scene! I think it must have heard the baby sloth crying. I couldn’t stand to watch the baby cry for his mother, so I decided to take him in for the night.” 

Laure put the baby sloth to sleep in a box with a teddy bear inside of her home, where he slept comfortably throughout the night. But she knew that the baby’s best chance for a long, happy life was a reunion with his mother—so she decided to reach out to us. 

“I have heard that some babies are reunited with their mothers thanks to the baby’s cries, and I hope to try tomorrow in the early morning,” she wrote. “He is so small, tinier than a human hand, and he really needs his mother—how can I interest her in taking her baby back?”

As our team knows all too well, sometimes mothers are forced to abandon their babies due to a lack of good leaf quality due to drought. Our director, Monique, wrote back and warned Laure of this possibility while sharing advice for the best chance of a successful reunion:
“Dear Laure, 
Please try to reunite the baby with the mother. Maybe you can record the baby’s cry and play it over a loudspeaker to the mother until she comes down to get her baby. Please keep the baby warm at night, around a temperature of 32 degrees Celsius. Please be careful that you do not make the temperature too high, because the baby cannot regulate its own temperature. If you have goat’s milk, you can give the baby some drops of goat’s milk with a pipette.” 

The baby sees the mother high up in the tree.

After reading Monique’s advice carefully, Laure put the baby sloth to sleep with warm milk. Determined to give the baby his best chance of survival, she rose well before sunset the next morning and made her way to the forest. Around seven o’clock in the morning, she began playing the baby’s recorded cries from her computer, hopeful that it would attract the mother’s attention and draw her back to the place she last saw her baby. At 5 pm, Laure gave up and decided to return home.  As she walked back through the forest, bringing the baby with her, Laure noticed that it was hard for him to listen to the sound of his own, pained cries. As the evening sun began to set, Laure’s hope in a happy reunion began to dwindle. Almost home, she was stopped in her tracks when something magical happened. 

“As I was walking, I noticed two sloths sitting across a small river near my house, and I decided to give it one more shot. I placed the baby on the ground and hid behind a bush. The baby began to cry out, and the female sloth began to move, slowly but with determination, across the river over the canopy. She climbed down the trunk of the tree, and I moved as quietly as I could—just a few meters further away—to witness one of the most beautiful moments of my life. The baby saw his mother and began to cry out. I swear, his cries changed, and it sounded like he was saying “ma-ma.” When she put her feet on the ground, his mother began to blow or growl … so loud that I wondered if there was a jaguar nearby! Thankfully, I never found out why the mother was growling. I watched as she put her feet on a small tree and stretched out in a horizontal position. She smelt the baby and took him up with her arm. Then she turned around, put her arm with the baby on her tummy, and curled up. She smelt him again and wrapped him up in a big hug. She looked around one last time while her baby wrapped his arms around her neck, and then she crossed the canopy to the other side of the river with her baby holding on tight. I have no videos and no photos of this moment because my battery had died, but it is no matter—today was perfect. I remember it so vividly, it’s as if I had a camera in my head. It was a perfect ending!” 

A perfect ending, indeed—what a beautiful way to celebrate Mother’s Day. Thanks to Laure for sharing her beautiful story and for her hard work in reuniting this baby with his mother.

With thanks to Laure for sharing her story, Presley West for editing and Jacquelyn Briggs for her beautiful illustrations

These drawings are a mother’s day present from Laure.

Het Vieren Van Het Leven Van Jinkoe

De eerste dag werd Jinkoe gewogen.

Op 26 juni 2017, een nationale feestdag in mijn land, werd ik gebeld door een ambulante verzorger. Bij een bezoek aan een patiënt had ze een babyluiaard in een struik langs de weg gezien, en toen ze die op de terugweg weer zag, helemaal nat en alleen, besloot ze dat ze hem mee zou nemen en bij mij zou brengen. Ze belde, op de terugweg van de patiënt, en vroeg of ze het dier kon brengen. Toen de bus van de polikliniek voor mijn deur stopte, was het rond 1 uur 's middags. Ik was alleen in het huis, om te zorgen voor de verschillende dieren die we hadden. Toen ze binnenkwam, had ik niet verwacht zo'n klein dier te zien. Vaak zeggen mensen dat ze een babyluiaard voor ons hebben, en dan komen ze met volgroeide volwassenen opdagen. Dat getuigt van hun schattigheid als soort, wat zeker niet altijd in hun voordeel is. De familienaam van de redder was Jinkoe, dus ik besloot dit dier Jinkoe te noemen. Het dier zag eruit alsof het net was geboren, het gezicht was nog steeds gerimpeld. Als we erin zouden slagen het dier in leven te houden, zou deze baby een van de eerste dieren zijn die opgroeit in het luiaardreddingscentrum, in plaats van mijn huiskamer in de stad.

Bijna een week later werden we door de Paramaribo Zoo gebeld dat ze een babyluiaard hadden gevonden in het hek van het Struisvogelhuis. Ze hadden de moeder in de bomen gezocht, maar haar niet gevonden. Dus ging ik naar de dierentuin en pakte deze baby op die iets steviger was dan Jinkoe en misschien wel een maand ouder bleek te zijn. Dit dier dat Struisvogel werd genoemd naar de locatie waar het werd gevonden, werd Elke nacht in dezelfde incubator geplaatst waarin we Jinkoe 's nachts hielden.De twee dieren begonnen zich aan elkaar te hechten en we konden zien dat ze, hoewel ze elk hun eigen draagmoeder hadden, soms bij elkaar zaten en zich aan elkaar vasthielden. Tijdens de verhuizing op 31stjuli 2017 werden ze met een van onze vrijwilligers in de stad achtergelaten en zouden ze worden opgehaald, zodra we een paar dagen later min of meer gesetteld zouden zijn.

Jinkoe in her new sloth wellness center home.

Toen we deze twee baby's naar het luiaardscentrum verhuisden, hadden we nog geen elektriciteit, omdat de batterijen voor de opslag van de energie vertraging opliepen, omdat ze van een vrachtwagen waren gevallen tijdens het transport naar de leverancier in Nederland. Dus werden ze elke nacht naar de incubator gebracht die tijdelijk in een van de huizen aan de voorzijde van onze oprijlaan een km verderop stond. Als we ze 's morgens ophaalden, vonden we wat verse bladeren van de Inga-boomsoort. Ze beginnen onmiddellijk te kauwen, jongen, wat hielden ze van deze bladeren! Uiteindelijk is medio oktober ons zonnesysteem geïnstalleerd en in werking gesteld. De incubator werd verplaatst naar het centrum, en de dieren werden niet meer op en neer gebracht naar hun nachtelijke slaap in de incubator. Nu waren Jinkoe en Osje de hele dag hier. Langzaam maar zeker groeide Struisvogel en bleef Jinkoe achter. We waren zo bezorgd dat ze het niet zou halen, omdat ze duidelijk een aantal cruciale eerste weken met haar moeder had gemist. Echter, na verloop van tijd konden we zien dat ze misschien alles kreeg wat ze nodig had van haar BFF, struisvogel.

Jinkoe geniet van de bladeren rond het centrum.

Haar gezicht, dat het langst onderontwikkeld bleef, begon zich eindelijk te ontwikkelen. En terwijl Struisvogel, de grootste van de twee, graag slentert en geniet van het eten dat ze kreeg. Was Isa, die ook bij ons was komen wonen, de grotere zus, die bij die andere twee ging zitten in de jungletrainer en soms de bomen in ging. Jinkoe begon haar voorbeeld te volgen, terwijl Struisvogel zich niet verder zou wagen dan de jungle gym, ook al was ze groter en zou ze meer volwassen moeten zijn. Jinkoe begon steeds meer te verkennen en ging zelf het bos in op zoek naar verse bladeren. Jinkoe zou eerst over het terras kruipen in de richting van de Cecropia boom vlak voor het gebouw - we bedachten een speciale brug voor hen - zodat ze konden komen en gaan zoals ze wilden. Toen begon ze zich te wagen aan het achterste terras, in een palmboom en dan zou ze voor een paar dagen verdwijnen.

Het was een genoegen om te zien hoe ze groeide en hoe Jinkoe een jaar later, in juli 2018, een grote en onafhankelijke luiaard was geworden. Een vrouwtje, en hoewel ze niet naar Angel is gegaan, de nieuwe baby die in juli 2018 is aangekomen. Ze is wel naar Rory gegaan, die enkele weken na Angel aankwam. Rory zou bij haar zitten, en ze zou Rory meenemen in de bomen. We maakten ons zorgen toen we zagen dat ze terugkwam zonder Rory op een van deze reizen. Maar toen we Rory weer zagen en haar terug naar huis brachten, ging Rory direct naar het terras en volgde de route die Jinkoe haar had geleerd en vertrok weer. Haar avonturen met Jinkoe hadden haar duidelijk een snellere weg naar volwassenheid getoond dan Jinkoe en Struisvogel hadden meegemaakt. Dat deed Angel ook. Angel werd over de vloer gesjouwd door Struisvogel, elke keer dat Struisvogel Engel verliet, begon het dier te huilen om haar surrogaatmoeder. Maar op een mooie dag, toen de twee naar de bomen vertrokken, kwam Struisvogel terug zonder Angel. Angel was plotseling gerijpt en besloot in de bomen te blijven. We zagen Angel pas een maand geleden weer terug.

Jinkoe en Struisvogel brengen een nachtje thuis door.

Jinkoe en Struisvogel zaten nu vaak meer in de bomen dan in hun emmers of in de junglegymnastiek in het centrum. Maar ze vonden het leuk om thuis te komen. Struisvogels bleven steeds langer in de bomen en ook Jinkoe verbleef vaak bijna een week in de bomen. Toen gebeurde er iets wat we niet hadden voorzien. Vanaf januari 2019 was er een ongewone droogte. We hadden een ongewoon aantal reddingen met veel dieren in slechte conditie. We hadden ons grootste aantal kinderen met ondergewicht die ooit door hun moeder in de steek zijn gelaten. We waren dieren aan het redden met een snelheid van bijna één per dag, en gaven veel van hen extra vloeistoffen. Ondertussen leek in het centrum alles normaal te zijn.

Jinkoe ging vaak naar huis, we gaven haar te eten, en ze ging weer weg. Niets leek ongewoon. Soms was ze thuis, samen met haar BFF Struisvogel en dan zaten ze samen in de grote emmer die ze altijd thuis konden noemen. Niets leek ongewoon. En toen kreeg ik een telefoontje, Jinkoe was uit de Cecropia boom gevallen vlak voor het gebouw en ze reageerde niet goed, omdat ze op haar rug lag. Ze werd onmiddellijk naar de stad gebracht, omdat we de dierenarts in onze wijk niet konden bereiken en we niet konden wachten. Dierenarts Audrey gaf haar een volledige controle, en was niet erg positief. Ze gaf haar onderhuidse vloeistoffen en ze begon weer te reageren. Het dier had blijkbaar veel gewicht verloren en leek erg mager en was uitgedroogd. Het dier werd naar mijn huis gebracht omdat ze de volgende dag weer behandeld moest worden. Ze heeft moeten drinken. Hoe zou ik haar te drinken krijgen? En ik herinnerde me ineens hoe gek deze dieren waren op de melk die we ze hadden gegeven toen ze klein waren. Dus ik gaf haar wat van de melk en ze begon te drinken.

In de weken die volgden hielden we haar constant in de gaten, voorzagen we haar van extra voedsel en vloeistoffen en hoopten we dat de neurologische problemen veroorzaakt door de val binnen ongeveer een maand zouden genezen. Toen ik op Goede Vrijdag het centrum bezocht, merkte ik dat het niet zo goed met haar ging. Hoewel ze enthousiast at, had ik nog steeds het gevoel dat haar energie haar in de steek liet, en haar nieren leken haar problemen te geven. Misschien had de uitdroging wel schade aan haar nieren veroorzaakt, en moest ze daar bovenop de genezing van de val ook nog eens mee omgaan. Zaterdagavond kon ik zien dat ze het niet ging redden, ze had pijn. We hebben haar een pijnstiller gegeven. Toen ik die avond vertrok wist ik dat ik haar niet levend terug zou zien.

Jinkoe ligt thuis te loungen niet lang voor haar val.

Ik wilde haar levensgeschiedenis schrijven, want toen ik Jinkoe kreeg, had ik grote twijfels of ze het wel zou halen. Dat deed ze, ze werd een van de eerste bewoners van het luiaardreddingscentrum. Het centrum deed haar goed, terwijl ze het in de stad waarschijnlijk niet zou hebben gehaald. De omgeving van het centrum en het bos eromheen, creëerde voor een baby als zij de kans om te overleven. Ze was eigenaar van het luiaard centrum, en ze was eigenaar van het bos. Maar omdat ze minder stevig en veerkrachtig was, kan de ongewone droogte als gevolg van de klimaatverandering haar leven hebben kortgesloten. Per saldo ben ik ervan overtuigd dat Jinkoe een goed leven heeft gehad. En ik zal het missen om haar in het bos en haar huis te zien.

Stedelijke Bosfragmenten

Wereld Natuurdag 2019

Deze kaart toont het gebied waar de luiaardredding heeft plaatsgevonden en ook de laag van 1969 in het geel en de laag van 2015 in het lichtgroen.

Met het oog op de Wereld Natuur Dag op zondag 3 maart,rdwilden we een aantal van onze gedachten over wilde dieren in stedelijke gebieden met u delen. Na de redding in 2012 werden we opgeschrikt door het grote aantal geredde dieren en waren we uitgeput van het werk voor het redden, rehabiliteren, verzorgen en vrijlaten van 133 dieren. Al tijdens de redding hadden we discussies over dit fragment en andere die nog niet ontbost waren. Samen met Ari Vreedzaam en Chantal Landburg waren we aan het brainstormen omdat we allemaal overtuigd waren van het belang van deze bosfragmenten voor de stedelijke biodiversiteit en het behoud. 

Als vervolg hierop is het GHFS met studenten gaan werken om meer onderzoek te doen naar de bosfragmenten, met name naar twee particuliere fragmenten van 18 en 30 hectare. Een student voerde een transectenstudie uit, plaatste camera's en interviewde de aangrenzende menselijke populatie met betrekking tot de biodiversiteit in het bosfragment, dat niet ver verwijderd was van het ontboste perceel van 2012. Een tweede studie werd na het voorstadium achterwege gelaten, omdat de student uiteindelijk geen tijd had om de transecten te doen. De verkenning van de 18 ha bosfragmenten was echter veelbelovend. Een derde studie was gericht op een specifieke xenartrasoort, de reuzenmiereneter.

Als onderdeel van de paper Sloths in the Citykeken we naar de satellietbeelden en de historische evolutie van het bosfragment waar de redding in 2012 plaatsvond. Dat bracht ons op het idee om naar andere bosfragmenten te kijken en alle bosfragmenten in Groot-Paramaribo in kaart te brengen. Roshni Adjodhia bracht vele lange uren door achter het computerscherm in Google Earth Pro alle bosfragmenten op historische satellietbeelden van 1969, 2003, 2009 en 2015. Uit een voorlopige analyse door een van onze vrijwilligers bleek dat er in 2015 meer bosfragmenten waren dan in 1969. In feite was er een toename van de groene ruimte. Dit was een verrassend feit, want uit onze reddingen kon ik opmaken dat het bos in de stedelijke ruimte aan het verdwijnen was.

Aangrenzende bosfragmenten in het gebied waar de luiaardredding van 2012 plaatsvond

De puzzel van het toenemende groen werd echter een beetje opgelost toen we in 2016 werden opgeroepen door een koppel dat een stuk land ontbood. Ze wilden er zeker van zijn dat alle dieren op het land zouden worden gered. Samen met een spelleider ben ik naar het land gegaan waar we de eigenaren hebben ontmoet. Toen we opreden, kwamen we meteen tot de conclusie dat er in de secundaire groei geen luiaards zouden worden gevonden. Alleen helemaal achterin, waar nog wat oorspronkelijk bos bleek te zijn, dachten we dat dieren het juiste soort habitat zouden vinden. Het verhaal dat ze ons vertelden werpt echter wel enig licht op de toename van bosfragmenten op onze kaarten. In 1975, voor de onafhankelijkheid van Suriname, zijn veel boeren naar Nederland vertrokken en hebben ze hun landbouwpercelen verlaten. Deze percelen werden vervolgens weer overwoekerd en begonnen als bosfragmenten op onze kaarten te verschijnen. Dit bevestigde dat een grondverfraaiing van deze bosfragmenten cruciaal zou zijn om te weten te komen waar we ons werk moeten richten.

Eind 2016 hebben we eindelijk onze paper "Sloths in the City" ingediend, en waren we net op tijd voor de publicatie in Edentata 17. Aan het einde van onze paper stelden we vijf theorieën voor. In de eerste plaats dat het mogelijk was dat de historische kaalslag van de omliggende regio mogelijkheden bood voor de vestiging van vroege opvolgende plantensoorten zoals de Cecropiaen de zoete aardappelstokken (Ipomoeaspp). Ten tweede, dat het gebrek aan roofdieren in deze "stedelijke" locatie, bijvoorbeeld harpij-arenden, boomkatten, grote slangen, enz. een aanzienlijke toename van de populatiegrootte mogelijk maakt. Ten derde, dat de dichtheid verband kan houden met het aantal ontmoetingen en paringen tussen mannetjes en vrouwtjes. Een hogere bevolkingsdichtheid kan dus de bevolkingsgroei bevorderen, vooral als er geen sprake is van een beperking van de hulpbronnen of van roofdieren. Ten vierde, dat de hoge dichtheid het gevolg kan zijn van krimp en migratie van dieren uit de omliggende gebieden - een artefact van de verstedelijking dat een meer verspreide en minder dichte luiaard populatie naar binnen stort naar het enige overgebleven beboste toevluchtsoord. De vijfde optie zou kunnen zijn dat al deze factoren samengaan. Zo kan de dichtheid van luiheid in het wild veel hoger zijn dan eerder geregistreerd, en kunnen verstedelijkingsprocessen de potentie hebben om ze kunstmatig verder te verhogen. De conclusie was inderdaad dat er verder onderzoek nodig is.e.g., harpy eagles, arboreal cats, large snakes, etc. might allow for a substantial increase in population size. Third, that the density may be linked to rates of encounters and matings between males and females. Thus, higher density may foster population growth, especially in the absence of limiting resources or predators. Fourth, that the high density may have resulted from contraction and migration of animals from surrounding areas—an artifact of urbanization collapsing a more dispersed and less dense sloth population inward to the only remaining forested refuge. The fifth option, could be that all of these factors could operate together. Thus, sloth densities in the wild may be much higher than previously recorded, and urbanization processes may have the potential to artificially increase them further. The conclusion, was indeed that further research would be needed.

Hoewel onze paper in 2016 werd gepubliceerd, hadden we in 2015 al samen met George Middendorf en met inbreng van Nadia de Moraes-Barros een voorstel geformuleerd dat gericht was op het veiligstellen van de habitat van luiaards in de stedelijke ruimte. Het werk was gericht op vier verschillende doelen en doelstellingen. 

1. het voortbestaan van levensvatbare kustluiaards in het wild in Groot-Paramaribo te bevorderen;

2. de achteruitgang van de habitats van de kustlui te voorkomen, onder meer door te zorgen voor het herstel van geruimde of anderszins verstoorde luiaards in Groot- Paramaribo;

3. een toekomstig landgebruik en een ontwikkeling te bevorderen die verenigbaar is met het voortbestaan van de luiheidspopulaties aan de kust in Groot-Paramaribo; en

4. het bieden van beleidssturing en managementbenaderingen om belangrijke bedreigende processen aan te pakken.

Hoe kunnen deze doelstellingen worden bereikt?

Ons werk zal zich richten op vijf gebieden. Ten eerste moeten we de wetenschappelijke basis omvatten, door het uitvoeren van onderzoek en conservering. Dit omvat een conserveringsgenetische analyse, geografische analyse, ecologische analyse van bosfragmenten, een biologische analyse en natuurlijk rehabilitatie en onderdak. Het tweede gebied is wetgeving en beleidsmakers, waar we het juridische kader zullen analyseren en zullen werken aan de verbetering van het netwerk van belanghebbenden. Ten derde hebben we communicatie nodig, voor het versterken van de communicatielijnen en de verspreiding van informatie, we hebben communicatiestrategieën nodig om het grote publiek dichter bij luiaards te brengen, en we hebben communicatie nodig als een middel om bedreigingen te verminderen. Het vierde gebied zal zich richten op onderwijs en gemeenschapsparticipatie, waaronder onderwijs en gemeenschapsparticipatie. En het vijfde gebied zal zich richten op administratie en institutionele versterking, waarbij besluitvormers en lokale belanghebbenden worden samengebracht. Dit alles hangt nauw samen met wat er normaal gesproken gebeurt rond de actieplannen voor soorten. 

Luiaard Actieplan

In Suriname worden twee soorten luiaards gevonden, de bleke drieteenige luiaard (Bradypus tridactylus) en de tweeteenige luiaard van Linnaeus (Choloepus didactylus). Volgens de IUCN zijn beide "minst zorgwekkend", wat aangeeft dat geen van beide soorten als bedreigd of met uitsterven bedreigd wordt beschouwd. Er zijn echter zorgen, aangezien beide soorten de Surinaamse kustzone bezetten, die zelf bedreigd wordt door habitatverlies, stroperij, handel in huisdieren en bushmeat, en egoïstisch toerisme. Bovendien wordt het hele kustgebied, omdat het extreem laag gelegen is, bedreigd door de stijging van de zeespiegel in verband met de klimaatverandering. 

Ondanks het feit dat het doden of vangen van luiaards voor welk doel dan ook in strijd is met de nationale wetgeving, staan de luiaardspopulaties steeds meer onder druk omdat de menselijke bevolking in de steden en op het platteland zich binnen de kustregio uitbreidt en zich bezighoudt met de niet-duurzame exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen. De activiteiten vormen een ernstige bedreiging voor de regionale fauna, met inbegrip van en misschien wel in het bijzonder voor de luiaards. Elk stedelijk en semi-stedelijk bos en bosfragment dat wordt gekapt voor ontwikkeling en landbouw, verkleint de geschikte habitat voor luiaards. Elke weg en ontwikkeling stelt deze langzaam bewegende dieren bloot aan het potentieel om te worden gedood door de weg. Veranderingen in de vegetatie door stekken, ontwikkeling, bouw en verbouwing vergroten de kans op landschapsveranderingen en veranderingen in de bloemendiversiteit. Deze beïnvloeden op hun beurt de vegetatie die nodig is om deze unieke soorten in stand te houden.

Om deze kwesties aan te pakken, zou het actieplan voor de luiaards in Suriname zijn om 

  1. de huidige status van de luiaard populaties (huidige kennis, prioritaire populaties, kennishiaten) te beoordelen, 
  2. de bedreigingen voor deze populaties te bepalen en te rangschikken 
  3. een conceptueel model te construeren voor de ontwikkeling van interventiestrategieën
  4. de belemmeringen voor de effectieve instandhouding van luiaards te analyseren, 
  5. een strategisch actieplan voor het behoud van luiaards te ontwikkelen, en 
  6. op basis van een beoordeling, prioriteiten voor actie toewijzen.

Het resulterende monitoringplan/actieplan zou als leidraad dienen voor de samenwerking van de GHFS met de afdeling Natuurbehoud en andere organisaties - en zou als zodanig model kunnen staan voor andere actieplannen voor soorten, bijvoorbeeld voor miereneters.

 

Een luiaard genaamd Cliff

Het lijkt op een mooie late namiddag met uitzicht op de rivier...

Een luiaard genaamd Cliff

Kenneth begon me eind december 2018 te bellen over een tweevingerige luiaard die hem zorgen baarde. Het dier was in het huis van zijn familie in de bomen, maar soms ook in het plafond van het huis geweest. Hij zei dat hij dacht dat het al minstens 12 maanden bestond. Hij en zijn familie waren niet zozeer bang voor het dier, maar ze waren wel bang dat een van de buren het zou afschieten.

Ik vertelde hem dat het dier waarschijnlijk graag daar verbleef, en hij moet zich geen zorgen maken, het zou een manier vinden om een betere plek te vinden. Begin februari belde hij weer, maar we waren in het centrum en we zouden hem niet voor het donker kunnen bereiken, en onze vrijwillige dierenarts die in zijn omgeving woont, stapte net in een vliegtuig. Dus nogmaals, geen hulp om dit dier te helpen. Kenneth gaf echter niet op, hij wilde echt dat dit dier werd verplaatst naar een plaats waar het niet direct bedreigd zou worden.

Dus toen Kenneth belde, kon ik er deze keer eindelijk voor het donker aankomen, want ik was in de stad en ik moest gewoon onze uitrusting halen. Omdat mijn telefoon me problemen gaf, keek ik niet naar de foto's die hij stuurde. Dus toen we eindelijk om 18:30 uur aankwamen, zagen we dit. Een luiaard die aan een pilaar hangt die in het water stond. Hoe is het zover gekomen? Het was duidelijk dat als het daar gezwommen had, het nu opgedroogd was, want het was zeker niet nat. Het zag er echter niet comfortabel uit. Bij onze eerste poging om het te benaderen, kwam onze vrijwilliger George bijna op zijn knieën vast te zitten in de zachte modder aan de rand van het water, die zich onder een laagje zand verscholen hield. Een boot leek onze enige oplossing om dit dier vanuit deze ongemakkelijke locatie te helpen.

Een luiaard genaamd Cliff

Kenneth's vader zei dat hij een lange paal had die we aan het dier konden aanbieden zodat het erop kon klimmen en weer aan wal kon komen. En inderdaad, het dier snuffelde aan de paal, omdat het metaal was, en het voelde natuurlijk niet als een boomtak, maar uiteindelijk besloot het om het te proberen en kwam het langs de paal naar de wal klimmen. Toen het dicht genoeg bij was ving George het in ons net. Het was hier zeker niet blij mee. We probeerden het net te verwijderen, maar het zat vast in het net dat een gat had. Dus besloten we het net los te snijden van de paal. Het is ons gelukt om het dier in de kennel te krijgen en we zijn twee dagen bezig geweest om het net voorzichtig uit het dier te halen. Op zaterdag werd het dier vrijgelaten en het was zeker blij om weer in bomen te klimmen, ver weg van de mens.

Chinese Year of the Pig

Porcus (pig) spina (thorn) – Brazilian porcupine

Today, the 5th of February 2019 is the first day in the Chinese Year of the Earth Pig. For us that includes also their wild cousins of this New World, the Collared Peccary and the White-lipped Peccary, from the family of the Tayassuidae (New World pigs). We sometimes see these around our center, but they are under pressure from hunting. Ask any hunter and they will tell you that they do not encounter them anymore in the large numbers they used to see them. We normally do not rescue peccaries. However, we do rescue animals that share the name, but are NIET IS related to these New World pigs. The tree-dwelling porcupines.

The name is from the latin porcus (pig) and pina (thorn). They are rather slow moving. And are incredibly beautiful, they have these neat hands and feet. And a bit of a piglike snout. The animals are rather amazing to see, and the reason we have experience with rescuing them, is that they are always the last to leave a deforestation area, together with our friends the sloths and anteaters.

We have done a number of rescues and releases in recent months of porcupines. The last one very recent, where in a completely urban area a porcupine ended up in a workshop in an industrial area of Paramaribo. It had apparently been chased by some of the guard dogs and fled high up. It was very scared when we caught it, however, we hope that when we released him not long after in our own sanctuary forest he understood that we had only good intentions. One thing was sure, he moved off very fast!

This porcupine ended up on a high beam after being chased by two guard dogs at an industrial complex in Paramaribo

We wish you a prosperous and very good year of the earth pig. And after you watch M6nths, an award-winning short documentary by Dutch film-maker Eline Helena Scheltens, you can make a difference this year of the pig, by helping the fate of these industrially-farmed animals by eating less/no meat from these types of facilities. Or go vegan!

Gong Xi Fa Cai!

Muskieten bestrijden door ze beter te begrijpen

The Fighting Mosquito-borne Illnesses through STEM Education project

In Suriname zijn er veel muskieten, dat weet iedereen. Naast de vele onschuldige, maar nog altijd lastige soorten muskieten, hebben we ook enkele gevaarlijke soorten die ziektes op de mens kunnen overdragen, denk maar aan de Aedes aegypti ook wel bekend als de dengue muskiet. Deze muskiet kan niet alleen dengue overdragen maar ook Chikungunya, gele koorts en een van de ergste, Zika. Overal in de wereld is Zika een probleem vanwege het feit dat het voor geboorteafwijkingen kan zorgen en middels lichaamsvloeistoffen, zoals speeksel, van mens op mens kan worden overgedragen. Dit probleem wordt verergerd door het feit dat de Aedes aegypti muskiet het liefst in de buurt van mensen broedt in broedplaatsen die meestal door de mens zijn gecreëerd zoals vazen, plantenbakjes, regentonnen en afval. Vandaar dat Green Heritage Fund Suriname met funding van de Amerikaanse ambassade in 2017 is begonnen met het “Fighting Mosquito-borne Illnesses through STEM Education” project.

Het doel van dit project is om mensen meer te leren over muskieten, hun levenscyclus, de broedplaatsen en de ziektes die ze op de mens kunnen overdragen. Verder is er een app ontwikkeld voor dit project genaamd de GLOBE Mosquito Habitat Mapper. Met deze app kunnen broedplaatsen in kaart worden gebracht en larven worden geïdentificeerd. Deze informatie komt allemaal in een visualisatiesysteem van GLOBE waarop is te zien waar, welke broedplaatsen zijn gevonden, hoeveel larven zijn gevonden en van welke muskiet deze larven afkomstig zijn. Het idee hierachter is om burgers meer te leren over muskieten en ze actief te betrekken bij de bestrijding van muskieten. Het is de bedoeling dat men preventief te werk gaat door de broedplaatsen en muskieten populaties te monitoren en indien mogelijk te verwijderen. Als het blijkt dat er veel broedplaatsen of veel muskietenlarven zijn gevonden, wil dat zeggen dat er veel muskieten aanwezig zijn. Er kan dan op tijd worden ingegrepen door de daarvoor verantwoordelijke instanties zoals het BOG (een van de partners binnen dit project), het districtscommissariaat of het Ministerie van Volksgezondheid. Verder leren burgers letten op hun omgeving en helpen ze muskieten bestrijden door data te verzamelen en potentiële broedplaatsen te verwijderen.

Green Heritage Fund Suriname heeft in 2018, 4 GLOBE muskieten trainingen georganiseerd. Er zijn in totaal 116 mensen getraind, waaronder leerkrachten, leden van verschillende buurt-, jeugd- en vouwenorganisaties en padvinders. Tijdens deze trainingen hebben we gesproken over de muskieten, het belang van het verzamelen van data en hebben de participanten leren werken met de app. Green Heritage Fund Suriname is ook naar de scholen geweest van enkele leerkrachten die aan de training hadden meegedaan en het project met de studenten uitgevoerd.

Wat bij zowel volwassenen als kinderen heel duidelijk naar voren is gekomen is het belang van een schone omgeving. Alles waarin er water kan blijven zitten is een potentiële broedplaats. Verder heeft men ook aangegeven dat ze dit project belangrijk vinden omdat er data kan worden verzameld, iets dat volgens de participanten nog te weinig gebeurt in Suriname. Jij kan ook een bijdrage leveren aan de bestrijding van muskieten in Suriname door de GLOBE Mosquito Habitat Mapper te downloaden..

Onze Reis Naar Een Plasticvrij Suriname

Plastic. Het is moeilijk om een ​leven zonder plastic producten voor te stellen. Hoewel plastic nuttig kan zijn, is de manier waarop we het gebruiken en afvoeren vaak slecht voor zowel het milieu als onze gezondheid. Dit is vooral het geval bij single use plastic. Single use plastic producten zoals rietjes, flessen, lepels, zakjes etc. worden gemaakt om maar één keer te gebruiken en worden daarna weggegooid of gerecycled. Helaas komen deze producten vaak op stortplaatsen terecht, of erger nog, de oceaan waar ze miljoenen jaren blijven. Het is een onvermijdelijke epidemie, waarmee wij elke dag moeten leven.

Het onderwerp plasticvervuiling is iets dat in al onze programmaʼs naar voren komt. GHFS voert sinds 2005 onderzoek naar dolfijnen uit. In een poging om deze dieren en hun habitat, de oceaan, te beschermen, wil GHFS het bewustzijn over plastic vervuiling in de oceaan vergroten. Tachtig procent van plastic in de oceaan komt van het land. Plastic in de oceaan veroorzaakt problemen voor zeedieren die het vaak als voedsel beschouwen. Als het eenmaal is ingenomen, kan plastic vast komen te zitten in hun spijsverteringsstelsel, waardoor ze stikken of het kan zich opstapelen in hun maag en hen uithongeren. Bovendien komt plastic dat door vissen die we eten wordt geconsumeerd uiteindelijk in ons lichaam terecht.

Om te voorkomen dat een deel van ons plastic in de oceaan terechtkomt, verzamelt Green Heritage Fund Suriname afval wanneer haar vrijwilligers Braamspunt bezoeken. De organisatie heeft ook verschillende Clean-ups langs de kust van de Surinamerivier georganiseerd. Al het afval dat wordt verzameld, wordt zoveel mogelijk van elkaar gescheiden en genoteerd. Helaas is het na elke schoonmaak duidelijk dat het meeste afval dat in onze rivieren terechtkomt, bestaat uit plastic. Uiteindelijk komt dit allemaal in de oceaan terecht. Tot nu toe hebben we 1554,52 kg afval verzameld, 93% van dit afval bestond uit plastic items.

Plastic is niet alleen een probleem in de oceaan, maar ook op het land waar het terechtkomt op stortplaatsen, langs de kant van de weg of op het strand. De giftige chemicaliën in het plastic komen in onze omgeving terecht en resulteren in problemen voor zowel het milieu als onze gezondheid. Als gevolg van verstoppingen veroorzaakt door plastic afval in goten lopen straten onder water. Dit en de hopen plastic afval die op verschillende plaatsen te vinden zijn, bieden een ideale broedhabitat voor plagen, zoals muskieten.

Na het uitbreken van verschillende door muskieten overgebrachte ziektes, lanceerde het Green Heritage Fund Suriname in 2017 het project “Fighting Mosquito Borne Illnesses through STEM Education”. Dit project leert mensen met behulp van het GLOBE Muskieten protocol en de GLOBE Muskieten Habit Mapper, meer over muskieten en het gevaar dat ze vormen voor de menselijke gezondheid, maar het benadrukt ook de gevaren van door de mens gemaakte broedplaatsen voor de volksgezondheid. Dit soort broedplaatsen trekken de Aedes aegypti aan, een muskiet die drager kan zijn voor verschillende ziekten zoals dengue, chikungunya en zika.

Naast onze reguliere activiteiten, was het jaar 2018 een zeer productief jaar, gevuld met heel wat bewustmakingssessies, clean-ups, berichtgeving in de media, etc. Steeds meer organisaties houden zich bezig met het voorkomen van plasticvervuiling. GHFS wordt vaak genoemd in gesprekken over de preventie van plasticvervuiling en wordt ook regelmatig uitgenodigd voor activiteiten in verband met dit probleem. We werden ook gevraagd deel uit te maken van een brainstormgroep bestaande uit vertegenwoordigers van de particuliere sector en NGOʼs die willen werken aan een verbod op single use plastic zakken.

Bekijk al onze activiteiten van 2018 met betrekking tot preventie van plasticvervuiling.

Dit jaar organiseerden wij in samenwerking met SuReSur en J.C.I verschillende cleanups langs de kust van Suriname (Galibi, Albina, Weg naar Zee en de Waterkant) in verband met World Cleanup Day.

Vrijwilligers tijdens World Cleanup Day aan de Waterkant

We organiseerden twee opruimacties op het strand van Braamspunt; een daarvan was georganiseerd in samenwerking met The Green Hope Foundation en Coördinatie Milieu van het kabinet van de president en de andere was met studenten van Tulane University.

Leden van de Green Hope Foundation tijdens de Braamspunt Cleanup

Dit jaar reisden we naar verschillende middelbare scholen in Paramaribo met onze expositie ‘De Zee van Surinameʼ. Tijdens de expo kwam de kwestie van plasticvervuiling in de oceaan altijd ter sprake.

Studenten luisteren naar het verhaal achter “De Zee van Suriname”

In verband met “World Oceans Day” hebben we de documentaire “Mission Blue” vertoond in samenwerking met de Sylvia Earle Foundation. Mission Blue vertelt het verhaal van het leven en werk van oceanograaf, zeebioloog en milieuactivist Sylvia Earle. We hebben ook twee filmavonden georganiseerd in samenwerking met de Amerikaanse ambassade. Tijdens de eerste filmavond hebben we de documentaires “Humpback Whale” en “Straws” vertoond. “Humpback Whale” is een documentaire die een diepgaand inzicht geeft in het leven van de Humpback whales (bultruggen) en de uitdagingen waarmee ze worden geconfronteerd om uitsterven te voorkomen. “Straws”, een korte documentaire gaat over plastic rietjes en hoe we een zee van verandering kunnen maken. Tijdens de tweede filmavond hebben we “Moana”, een animatiefilm over een avontuurlijke tiener die op een gewaagde missie vertrekt om haar mensen te redden met de hulp van de halfgod Maui, vertoond. Daarnaast hebben we ook “The March for the Ocean” georganiseerd. Het thema van het evenement was plastic in onze oceanen. Het doel was om de relatie tussen Surinamers en de zee te versterken en het bewustzijn over plastic vervuiling in onze oceanen te vergroten.

Volgend jaar gaan we hiermee door en hopen we meer mensen te bereiken. Doe jij ook mee?

Vrijwilligers gedurende “March for the Ocean” 2018

 

 

nl_NLNederlands
Skip to content